ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Περιγραφή

«Ποτὲ δὲν προσβάλλει καὶ δὲν ἐκχυδαΐζει τοὺς ἥρωές του. Τοὺς ἔχει ὅλους ἀκριβούς. Καὶ περισσότερο τοὺς δυσκολεμένους, τοὺς πονεμένους, τοὺς ἀδικημένους, τοὺς μοναχικούς, ὅπως ἦταν κι αὐτός.

Τὸ ἔργο του ἀναφέρεται σ’ ὅλους, εἶναι γιὰ ὅλους. Κι ὁ καθένας παίρνει αὐτὸ ποὺ χρειάζεται… Ὁ Παπαδιαμάντης λειτουργεῖ ψυχοθεραπευτικά. Διαβάζοντάς τον κάποιος γαληνεύει, ἠρεμεῖ, συνέρχεται». Οἱ παραμυθητικοὶ λόγοι τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἀνανία Κουστένη, εἴτε στὸ ἐκκλησάκι ὅπου λειτουργοῦσε στὰ Ἐξάρχεια εἴτε στὸν ραδιοφωνικὸ σταθμὸ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι βάλσαμο ἐλπίδας καὶ παρηγορίας. Λαδάκι ποὺ μαλακώνει τὶς καρδιὲς ἀνθρώπων ἀγχωμένων καὶ ταλαιπωρημένων. Τὸ ἑκατὸ σελίδων βιβλίο «Παπαδιαμαντικοὶ Λόγοι» (Ἐκδόσεις ΚΥΠΡΗΣ), ποὺ περιλαμβάνει μιὰ εἰσήγηση σὲ συνέδριο, τρεῖς ἀπομαγνητοφωνημένες ραδιοφωνικὲς ἐκπομπὲς καὶ δύο ὁμιλίες του, μᾶς μυεῖ στὸν ἰαματικὸ λόγο τοῦ Παπαδιαμάντη. Λόγος προφορικός, γλυκὺς καὶ πρᾶος, ποὺ μᾶς μεταδίδει τὸ ἄρωμα ἀνθρωπιᾶς ποὺ ἀποπνέει τὸ ἔργο καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ταπεινοῦ Σκιαθίτη.

«Ἔζησε, ὅπως τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ… Ἔμεινε πουλάκι ξένο, ξενιτεμένο, ξένος στὰ ξένα, ὅπως λέει γιὰ κάποιον ἥρωά του, καὶ γι’ αὐτὸ ρίχνει μιὰ καρπαζιὰ σ’ ὅλους ἐμᾶς τοὺς καταναλωτές, ποὺ κοιτάζουμε νὰ καταναλώσουμε τὰ πάντα, γιὰ ν’ ἀδειάσουμε περισσότερο καὶ νὰ μὴ μείνει τίποτε στὴν ψυχή μας καὶ στὴ ζωή μας…Ἐκεῖνος διάλεξε τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία, τὴν ταπείνωση, τὴν ἔντιμη καὶ ἑκούσια πενία του».

Διαβάζει καὶ σχολιάζει ἀποσπάσματα διηγημάτων του («Στὸ Χριστὸ στὸ Κάστρο», «Γλυκοφιλοῦσα», «Ἡ Ντελησυφέρω»), μιλάει γιὰ τὴν ὑπέροχη γλῶσσα του, ποὺ φτάνει ἀπ᾿ τὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου μέχρι σήμερα, μνημονεύει τὸν Ἐλύτη, τὸν Βενέζη, ποὺ ἔχουν ἀναφερθεῖ στὸν Παπαδιαμάντη.

«Στὰ ἔργα του κυριαρχεῖ ἡ κοινότητα. Εἶναι ἐθνικὸς καὶ συνάμα διεθνὴς συγγραφεύς… Μᾶς συμφέρει νὰ τὸν μνημονεύουμε. Νὰ διαβάζουμε τὰ γραφτά του, νὰ ἐμπνεόμεθα ἀπ᾿ αὐτά, νὰ τὸν μεταδίδουμε στοὺς ἄλλους. Διότι ἅμα ἔχει κανεὶς μέσα του ζωή, ζωὴ μεταδίδει. Κι ἂν ἔχει θάνατο, θάνατο μεταδίδει. Κι ὁ κὺρ Ἀλέξανδρος εἶναι ζωή».

Ἕνα βιβλίο ποὺ ἀποπνέει παπαδιαμαντικὰ «θάλπος καὶ γλυκύτητα ἄφατον».